Macedonia i Persja. Dwie definicje wroga
O ile dla Krońskiego wybór między postawą Izokratesa a Demostenesa – choć intelektualnie wymagający – jest ostatecznie etycznie wyborem oczywistym, o tyle dla Zielińskiego stanowi dylemat tragiczny. Czy ratować tożsamość grecką przeciwko perskiej, nawet kosztem ateńskiej, czy bronić niepodległości za wszelką cenę, nawet kosztem wpadnięcia w poddaństwo króla królów? Znamienny jest układ książki Grecja niepodległa . Ostatnia część ostatniego rozdziału, Koniec niepodległości , nosi tytuł Izokrates i Arystoteles. To ci dwa mężowie stanowią dla Zielińskiego właściwy koniec suwerennej Hellady. Podboje Filipa i Aleksandra są jej końcem – by przejąć metaforykę Krońskiego – zewnętrznym. Warunkiem przejścia od epoki helleńskiej do epoki hellenistycznej. Końcem wewnętrznym jest synteza formy i summa treści. K. Wyszkowski, Macedonia i Persja. Dwie definicje wroga , Teologia Polityczna Co Tydzień 2026, nr 548. Łącze https://teologiapolityczna.pl/macedonia-i-persja-dwie-definicje-wroga